Bebek-cocuk bakimi, Ben...

Bu da benim hastanede korku filmi gecem

Blog yazılarını acayip sektirdiğimin farkındayım. İnci bugün 1 aylık oldu daha hastane maceralarını anlatabiliyorum. Birkaç ay içinde düzenimizi bulacağımızı biliyorum…

Hastanedeki ilk gecemde özel oda bulamadık. Yani ihsanın bana refakat edebileceği bir oda yoktu – müsait değildi. İhsana dedim git. Git eve ipekle birlikte ol. Zaten bacaklarım uyuşuk zaten bir yere kıpırdayacak halim yok. Yarın sabah aynen bıraktığın gibi burada olacağım 🙂

Böylece ihsan arkasına baka baka eve gitti.

Ben, iki kişilik kosssskocaman bir odada tek başıma kaldım. Şansıma da başka anne gelmedi yanıma yani kocaman oda benim olmuş oldu 🙂

Bol bol su içiyordum. Sanki soğuk soğuk sular içtikçe içimdeki ilaçlar temizleniyor gibiydi. İhsan ayrılmadan önce bana 3 şişe doldurup baş ucuma koymuştu. Gecenin bir yarısı o sular bitti. Serumum da bitti. Dedim hemşireyi çağırayım da hem su isteyeyim hem de serumu söyleyeyim. Anam! Başucumda olduğuna emin olduğum kırmızı buton yok. Nasıl yok? YOK YOK YOK. Bacaklarım uyuşuk, dönebildiğim kadar sağa sola dönüyorum YOK!!!!

Diyeceksiniz kontrole gelen de mi yok. Yeminle siz çağırmadan gelen giden olmuyor. Sonra kapıya hello hello diye seslenmeye başladım tık yok.

Haydi durumumu simule edelim.

Ameliyat olmuşsun, devasa bir odadasın, bacakların tutmuyor, serum bitmiş acıyı hissetmeye başlaman an meselesi, kimseye ulaşamıyorsun. Ve kucağımda birkaç saat önce doğmuş bir bebek! O an dank etti, arkadaş neden kimse beni kontrole gelmiyor!

E ben de naptm? Telefonumla hastaneyi aradım. Dedim böyle böyle böyle… Bana telefonun karşı tarafındaki zeka küpü dedi ki “neden kalkıp kendin hemşire odasına gitmiyorsun” Hakikaten ben bunu niye düşünmedim. O an ağız dolusu “çünkü bacaklarım uyuşuk, söyledim ya” dedim. Kibar kibar dedim yok yok

Sonra hemşire geldi kırmızı butonu benim yatağıma hiç takmamışlar zaten. İhmal! Neyse önemli değil. Sularıma kavuştum. Çocuğu giydirttim çünkü çıplaktı. Rahatladım

Ama varya o gece, yani bundan tam 1 ay önce incimin doğduğu gece, hayatımın en güzel gecelerinden biriydi. Doğumdan sonra inciye bi bez taktılar havluya sarıp çıplak çıplak kucağıma verdiler. Dışarıda yağmur vardı. İnci ile ten tene yapışık halde bütün gece hiç ama hiç uyumadım. Onu izledim. Kokladım. Konuştum. Ağladım. Bizi bölen hiçbir şey yoktu. Kimse yoktu. Çıt yoktu. Yerimden kalkmamı gerektirecek hiçbir şey yoktu. Zaten uyuşuktum acı sancı gibi bir şey de yok. Sadece uzandım ve 9 aydır içimde büyüttüğüm bebeğime baktım baktım.

Asla unutmayacağım muhteşem bir geceydi. O geceden bir fotoğraf paylaşıyorum 🙂

20180813_231641 (1)

 

Reklamlar

“Bu da benim hastanede korku filmi gecem” için 5 yorum

  1. Merhabalar Eda hanım gerçekten aksilikler olmuş ama hastaneyi aramak süper fikirmiş.Bu ara da fotoğraf süper çok güzelsiniz inci ile sevgiler

    Beğen

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s