Ben...

Ah ben!

Selam!

Birazcık küçücük boşluktan sonra sonunda ilk bulduğum aralıkta buraya yazıyorum..

Aklımda eski bir şarkı var, kafamın gerisinde sinsi sinsi dönüyor, nereden aklıma düştüğünü bilmiyorum size de olur mu öyle?

Ah ben neymişim meğer

herkesin rüyasına girmeye değen

ah ben neymişim meğer

girdiğim her yeri kendime benzeten…

yeni iş yerine uyum konusunda biraz geç ve yavaş ilerledim. birçok faktör var bunun altında tabii ki. ev düzeni de var, ipekin yeni kreşte o kadar da mutlu olmaması da var. kendime dinlenmek için boşluk yaratabildiğim bir hayattan sonra iş yoğunluğuna hemen adapte olamamak da var…

birçok arkadaşımla özelden yazıştık konuştuk sadece şuan çok çok daha iyiyim, bunu rahatça söyleyebilirim. neşemi ve enerjimi yani kendimi artık yansıtabiliyorum ve bu şekilde fikirlerimi/yaratıcılığımı da daha özgürce ortaya koyabiliyorum. Yani iyi! gayet iyi!

Zaten hergün topluklu ayakkabı giyebildiğim bir ortam olduğu için oooohhhoooo çooook iyi 🙂

de… ipek zor. neden bu kadar zor ve inat anlayamıyorum. Onun bütün o söz dinlememe hallerine ceza ile yaklaştık. Burada aslında parantez açıp ceza kavramımızı anlatmak istiyorum. bizim için ceza demek ödülünü elinden almak demek. Mesela geçen hafta sonu o kadar çok delirtti ki beni, ışıklı parka yani luna parka gidecektik ve hakkını kaybetti. Ve söyledik bak dedik plan yapmıştık, gidecektik ama senin bu davranışların yüzünden ödülünü kaybettin ceza bu sana dedik. işe yaradı mı? gerçekten emin değilim. hala ağlayarak ifade ediyor kendini. Bu hafta baktım ciddi ciddi bebeklerine nasıl bağırıyor. kötü etkilendiğini düşündüm ve tamamen taktik değiştirdim. O ne kadar ağlayıp çığırsa da diz çöküp onunla göz hizasına geldim ve sakin ses tonumu hiç değiştirmedim. ihsan ona kendi tavırlarını göstermek amacıyla ağlayarak atıyorum su istediğini söyledi ve bak babacım dedi bu şekilde ne söylediğimi anlamıyorsun değil mi dedi sonra normal şekilde konuşarak su istedi ve bak böyle konuşunca anlıyorsun beni değil mi dedi… anladı mı… emin değilim gerçekten değilim…

daha dün akşam hava serinledi çorap giy yok, atlet giy yok, pantolon giy yok… saçımı yıkama, ama saçımı yıkamadın….böööö…. geçecek diye diye ömrüm bitti ya… ben sakinliğimi korumaya devam ediyorum. ama bazen gerçekten neden çorap giydiğini anlatmaya çalışmak …boş geliyor beni dinlediğini hiç sanmıyorum ve inanılmaz yoruluyorum.

ipekle ilişkimde kendimi biraz kayıp hissediyorum.

hep söylerim hayatımız aslında grafik gibi inişli çıkışlı

ve bir şey iyi oluyorsa bir şey olmuyor, hiçbir şey TAM olmuyor

iş hayatım rayına otururken ipekle ilişkim beni dehşet yoruyor

geçer inşallah

sevgiler

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s