Çalışan anne, Ben...

İşe dönüş☆ilk haftanın özeti

Merhabalar
Blog sayfasını yeni açanlar için kısacık özetliyorum. 3 yaşında bi zilli kızım var ve 1,5 sene önce kurumsal işimi bıraktım. 20 Haz itibariyle de başka bir yerde işe girerek çalışma hayatına geri döndüm. Aradaki sürede freelance olarak ara ara çalışıyordum ama çerezdi onlar.

İşe dönüşümün ilk haftasının son iş gününden selam olsun 🙌
Düzenimizi bir türlü oturtamadık hala. Akşamları baya bir kaos şeklinde geçiyor –maalesef.
Ve İpek’le de kaliteli zaman geçiremiyoruz. Hala banyo olayımız tam olarak bitmedi. Yani banyo tadilatı bitti ama duş kapıları gelmediği için duş olayı için yine üst kata çıkıyoruz. Çünkü banyo tamamen sular altında kalıyor öbür türlü. Duş kapakları gelince sadece banyo paspasına kalıyor iş. İşte bu noktada “eğer çalışmıyor olsaydım tek başıma sallana sallan paspas takımı seçerdim” diye düşünmekten kendimi alamıyorum. Ama yapacak bir şey yok. En fazla 2-3 yere bakar seçerim.
Peki Ne durumdayız?
Epicik için kreşte kaldığı süre uzun geldi. Sabahları babasından ağlayarak ayrılıyor-muş. Akşam üstü 4 gibi de camdan uzun uzun bakarak “beni ne zaman alacaklar “ diyerek içleniyormuş. İnsanın kalbi eriyor ama alışmak zorunda. Her çalışan annenin çocuğu gibi…
Yemek düzenimiz bu hafta iyi gitti. Her akşam bir sonraki günün yemeğini pişirdim. Akşam eve vardığımızda da onu ısıtıp yedik. Tabii genelde tek çeşit yemek yanına yoğurt turşu bilmem ne şeklinde yemeklerimiz. Bir keresinde pilav da yaptım. Yaniiii…. muhteşem değil ama hergün sağlıklı ev yemeği yediğimiz için ve –henüz- yemek sepetine sarmadığımız için mutluyum. Yemek stoklama yazım için buraya bakabilirsiniz.
Uyku düzenini hiç sormayın. Ben bu hafta eve o kadar uykusuz ve yorgun gittim ki kızı da yanıma aldım. Duş-diş fırçama ve 21:30’da büyük yatakta sarılıp uyumuş bir anne kız. Onu yatağında uyutmaya- uyumasını beklemeye-orada kalması için ikna etmeye hiç gücüm yoktu. Diğer taraftan onunla “kendi yatağında uyu” çatışması da yaşamak istemedim. Yeni düzene herkes alışmaya çalışıyor. Eminim o da benim gibi uzun sabah uykularını özlüyordur. Bir de iyi tarafından bakalım; daha uzun süre uyuyorum. Kıpırdanmaya başladığında çişinin geldiğini anlayıp tuvalete kaldırıyorum ve bütün gün yaşadığım ayrılık ve özlemi sarılıp uyuyarak gideriyorum. Bu arada benim bir de kocam vardı dimi? Bu hafta onu tamamen arka plana ittim…. Günah çıkarıyorum ama mental olarak düzeni oturtamadım henüz. Sanki yine freelance olarak bir firmadayım da sözleşmenin günü bitecek sonra eski düzenime devam edecekmişim gibi bir hissim var. Ne zaman kafama dank edecek acaba?
Ayaklarım, acıyor.net! Ve acıdıklarına inanamıyorum çünkü ben önceden de süüüürekli topuklu ayakkabı giyerdim. Ayaklarım spor ayakkabıya alışmış. Eeeee kolay değil 1,5 senedir 12 cm topukları görmedi ayaklarım. Onlar da alışacak.
Özetle herkes alışacak.
Ben şöyle bakıyorum
Bu hafta ve önümüzdeki hafta bocalama olur. Ondan sonraki hafta bayram zaten ve biz İstanbul’dayız yani seyahat yok. O haftada hem dinleniriz hem de durumu sindiririz. Bayram sonrasında da artık adapte olmuş oluruz…
Yani umarım….
Neşeyle kalın
🌼

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s