Ben...

İstifa sonrası ilk hafta

Merhabalar

Biraz ara verdim blog yazılarına. Bu boşlukları yaratmayı hiç istemesem de maalesef oluyor…

İşten çıkışımla beraber o kadar yoğun bir tempoya girdim ki anlatamam, anca totom bir sandalye gördü 😀

12 Eylül Cuma günü arkadaşlarımla vedalaşıp bitmeyen ihbar süremin sonuna geldim. İhsan beni iş yerinden aldı, rahatlamış ferahlamış, hafiflemiş bir şekilde evimize gittik. Evi bir süredir o kadar boşlamıştım ki… Nasılsa istifa ettim, ev işi yapmak için bol bol zamanım olacak diye diye evin düzenini tamamen bozmuştuk.. O hafta sonu düzen bozmaya devam ettik 😀 Pazartesi günü kızımla uzuuuuunnn bir kahvaltı yaptık baş başa. Ballı sütler içik – pancake yaptık…

fotoğraf 1

Hiç telaş etmeden yavaş yavaş kreşe yürüdük. Bıraktım onu eve geldim ve ev işlerine giriştim. Bitiremedim ama ev bir nebze adam oldu. Sonra salı günü aynı şekilde aheste aheste kahvaltı yaptık kreşe gittik. Bahçedeki köpekle oynadık falan filan derken öpüştük sarıldık ayrıldık kızımla. Ben semt pazarına doğru yolladım taze sebze meyve alayım diye (hayalimin bir parçası oydu ya, taze yemek yemek…)  pazara girdim ve bir mail bir telefon bir mesajlaşmalar derken hoooooppp haftaya Japonya’ya çıktı! O kadar ani oldu ki. Freelance olarak iş aldım ve bir toplantı için Japoya’ya yollandım. Cumartesi günü uçtum salı günü döndüm. Japonya’da trende blog için yazı yazdım… onu da yarın yayınlayacağım 🙂

Yani işin özeti, uzun lafın kısası, istifa etmiş olmaktan henüz hiçbir şey anlamadım.

Çünkü ben Japonya’dayken de ipek’im hastalanmış. Salı akşam döndüm ama hafta sonuna kadar onu kreşe götürmedim. Evde birlikte sıcak sıcak oturduk… Zaten seyahatimden sonra birlikte en az iki gün kaliteli zaman geçirmek istiyordum. Çok özleştik çok!

Hiçbir şey anlamadım henüz evet ama… bu sabah kızı kreşe bıraktıktan sonra deniz kenarında bir pastanede oturdum kendime çay söyledim ve hafta sonu alıp okuyamadığım gazeteleri okudum. O mesela çok güzel oldu. Tamamen kendim için ayrılmış bir zaman. Sonra telefonum çaldı ve bir süredir görüştüğüm başka bir yer ile de anlaşmış olduk. Ama bu seferki iş gezmeli tozmalı değil 🙂

Elimde çay bardağımla denizi izlerken hayatımda olup biten her şeye şükürler ettim.

Belki Japonya’ya gidip geldiğim için bilmiyorum ama ayrıldığım iş yeri bana o kadar uzak ki… sanki daha iki hafta önce sabahın köründe yollara dökülen ben değildim… Kurumsal hayat çok uzakta kalmış gibi hissediyorum.

Belki zamanla duygularım değişir ve özlerim bile… bilmiyorum… ama şuan için sadece şu anımı –  bu günlerimi keyifle yaşıyorum.

Hadi görüşürüz ben kızımı almaya gidiyorum, hava güzel, parka gideriz belki 🙂

Sevgiyle, neşeyle, şansla kalın…

Yarın bu saatlerde görüşmek üzere…

fotoğraf 2

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s