Çalışan anne

Anne seni özlüyorum :(

Anne seni özlüyorum!

 

İpek henüz böyle bir cümle kurmadı ama davranışlarını sorguladığında bana bağıra bağıra bunu dediğine ikna oldum. Ve kahroldum! İstifa etme sebeplerimden biri de budur!

 

Birkaç aydır, işten eve geliyorum, ipek beni kapıda gördüğü için çok seviniyor koşa koşa kucağıma geliyor. Buraya kadar her şey normal. Beraber yemek yiyoruz, ondan sonra ben her şeyi bırakıp onunla “kaliteli zaman” geçirmeye çalışıyorum. Birlikte odasına gidiyoruz, o neyle oynamak isterse onunla oynuyoruz. Bazen trencilik oynuyoruz. Bazen onu çamaşır sepetine koyuyorum itip düt düt diyoruz falan filan. Saklambaç oynuyoruz. Yani sadece baş başa eğlenceli zaman geçirmeye çalışıyorum onunla. Sadece anne-kız zamanı. Bol bol ten teması kuruyorum. Öpüyorum boğuşuyorum gıdıklıyorum.

 

Fakat zaman içerisinde şunu fark ettim. Bu çocuk pazartesi gecesinden cumartesi gecesine kadar gecede en az 3-4 defa kalkıyor ve özellikle pazartesi geceleri kelimenin tam anlamıyla yakama yapışıyor. Mutlaka kucak istiyor. Bundan ne kadar kaçınıp onu yatağında tutmaya çalışsam da kıyametler kopuyor. Kucağıma alıyorum ve hiçbir şey yapmıyorum. Başını omzuma dayıyor, burnunu boynuma gömüyor, diğer eliyle de ense kökümden bir tutam saçıma yapışıp saniyesinde uyuyor. Kesinlikle sallamıyorum. Kucağıma oturup bu pozisyonu aldığı gibi uykuya geçiyor. O uykuya dalınca yatağına koyuyorum çıkıyorum birkaç saat sonra tekrar aynı şey.

Fakat işin ilginç tarafı cumartesi ve pazar geceleri mışıl mışıl uyuyor. Ne o çığlıklı uyanmalar, ne o kucağa atlamalar, ne saçıma yapışmalar… hiç biri yok! Uyanıyor, su veriyorum sonra aynen uykuya devam.

İzinli olup da evde birlikte olduğumuz günün gecesi de aynen öyle.

 

Sorun apaçık ortada! Okulunu, öğretmenini, arkadaşlarını ne kadar severse sevsin. Çocuk beni özlüyor. Sabah uyandığında ben olmuyorum. Akşam 7’ye doğru eve varıyorum. İpek zaten 8 buçukta uyuyor. Yani birlikte geçirdiğimiz süre 1,5 -2 saat. O kadar!

Neyse artık istediği gibi doya doya birlikte olabiliriz.

 

Umarım bu aynı zamanda benim için bol uykulu gecelerin de habercisidir 😀

 

Ben de onu çok özlüyorum ama arkadaşlarımla konuştuğumda hepsi, koca kız olsa dahi özleyeceğimi söylüyor. Belki de öyledir ama çok uzun süre evden uzak kaldığım için vicdan azabı çekiyorum.

 

Bazen de eve geldiğimde inanılmaz huysuz oluyor. Sürekli kucağımda durmak istiyor ve yemek yemeyi oyun oynamayı reddediyor. Eşim de kayınvalidem de şunu söylüyor “sen gelmeden önce hiç sorun yoktu” bana naz yaptığını anlıyorum böylece…

 

Çalışan anne olmak gerçekten çok zor. Her çocuk böyle tepki verecek diye bir şey yok ama Nil Karaibrahimgil’in yazdığı gibi

 

 

Meğer kokum birine cennetmiş sığınakmış yuvaymış

Meğer avuçlarım onun için kılıfmış

Meğer kollarım onun ilk eviymiş

Meğer sesim ona müzikmiş hikâyeymiş ninniymiş

Meğer sevginin sonu yokmuş…

 

 

 

 

IMG_2559.JPG

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s